سینما » سینمای ایران » یادداشت
کد خبر : 1444
پنجشنبه - ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۷ - ۰۹:۱۴
یادداشتی درباره جشنواره جهانی فیلم فجر

میراث سیاه

میراث سیاه

جشنواره جهانی فیلم فجر میراث سیاه دوران مدیریت حجت‌الله ایوبی در سازمان سینمایی است. حداقل ۸ میلیارد تومان از محل اعتبارات سازمان سینمایی برای بریز و بپاش‌های جشنواره جهانی فیلم فجر تخصیص داده شده و پول بیت المال در کمتر از یک هفته خاکستر شد.

ببینیم چه نتایج درخشانی در سومین دوره برگزاری میراث سیاه ایوبی حاصل شده است:

اول- میرکریمی در زمان ریاست بر خانه سینما خلق و خویی تازه پیدا کرد. او مدتی بعد استعفا داد و برای اینکه بیکار نباشد مدیریت جشنواره جهانی فجر به وی پیشنهاد شد. همچنین پسر میرکریمی از دوره گذشته به شدت برای خدمت‌گذاری در این رویداد به اصطلاح فرهنگی قلبش می تپد و همواره متصل به پدر از جشنواره کسب روزی می‌کند. البته کار فقط فامیلی نیست برخی دوستان خاص آقای دبیر جشنواره ( از جمله بازیگران فیلم‌هایش) به شدت او را یاری می رسانند و از فرط علاقه به خدمت‌گذاری برای ملت هلاک شدند.

دوم- حضور سینماگران گمنام خارجی، نمایش فیلمی غیر اخلاقی، بلیت فروشی بیشتر از ظرفیت سالن سینما برای فیلم «هت تریک»، بی نظمی در زمان اکران فیلم‌ها در مواردی با تاخیر یک ساعته و چند شاهکار دیگر، دستاوردهای سومین دوره میراث سیاه است.

سوم- بخش‌های جنبی جشنواره در دوره‌های گذشته و کنونی به عنوان شگردی جهت افزایش تعداد جوایز بی‌اعتباری است که به سینماگران ایرانی در کشورهای درجه ۲ اروپایی و آسیایی داده می شود. بده‌بستان جوایز برای مسئولین این مزیت را دارد که در انتهای سال با اعلام آمار جوایز دریافتی از همین جشنواره‌ها بیلان کاری را به رخ بکشند.

چهارم- ظهور یک پدیده عجیب در سومین دوره برگزاری میراث سیاه حضور برخی بازیگران همچون سیمین معتمدآریا در نقش انتظامات بود. چرا بازیگری که ارتباطی با بحث روابط عمومی یا ایجاد نظم در جشنواره ندارد این حرکات را انجام می‌دهد؟ جای شرمساری است هم برای آن شخص هم برگزارکنندگان جشنواره.

پنجم – اختتامیه چرک سومین دوره جشنواره جهانی تا ابد در خاطر همگان خواهد ماند. اختتامیه‌ای شلخته با اجرای رامبد جوان وابسته به نگار جشنواره، پاکت‌های اشتباهی، اهدای جایزه به بازیگر خودی بعلاوه انواع و اقسام دلقک‌ بازی‌های برگزارکنندگان که آبروی ایران و ایرانی را برباد داد.

جشنواره جهانی فیلم فجر در طول این سه دوره وجه بین‌المللی ندارد و مغایر با تفسیر وجودی آن است. بازیگران درجه یک و فیلم‌های مطرح تولید شده در جهان با توجه به سیاست‌ها نمی‌توانند در ایران حضور پیدا کنند و لفظ بین‌المللی یا جهانی یک شوخی تلخ است. متاسفانه به بهانه‌های واهی هر سال نفت به عنوان بخشی از ثروت ملی که محل تامین بودجه کشور است برای برگزاری این فستیوال و سایر جشنواره‌های کاذب دود می‌شود.

نویسندگان: گروه نقد پایگاه‌خبری سینمابین