در گذشته خانه‌های شهر هم‌قد، مردم همدل و زندگی چند خانوار در یک امارت متداول بود. حالا چهاردیواری‌ها قد کشیده‌ و اختیاری شده‌اند، همسایه‌‌ها به یکدیگر بی‌تفاوت و آدم‌ها بالعکس سال‌های دور در گره‌گشایی مشکلات تنها هستند. شاید همین تنهایی و فاصله‌گذاری بین مردم شهر دغدغه تهیه‌کننده فصل اول سریال «دیوار به دیوار» بوده تا بار دیگر با طرح هم‌زیستی مسالمت‌آمیز و نزدیکی خانواده‌ها، به این سبک زندگی بپردازد.

روند قصه این مجموعه تلویزیونی در فصل اول ریتم کندی دارد. کاراکترها بامزه هستند اما شخصیت خلق نمی شود. در میان بازیگران «آزاده صمدی»، «ویشکا آسایش»، «حسن زارعی» و «فرهاد آئیش» سعی می‌کنند نسبتا باورپذیر باشند و سایر کاراکترها به واسطه ضعف نویسندگان یا بازیگران نیم‌بند می‌مانند. برای اینکه خلاء داستان نیم‌خطی پر شود، نویسنده و کارگردان از رهاسازی تعداد زیادی آدم‌های پرحرف در فضا استفاده می‌کند و آشکارا دیالوگ‌های بی‌هدف بین ساکنین امارت رد و بدل می‌شود. در مجموع سری اول «دیوار به دیوار» ناقص ولی تا حدی سرگرم‌کننده بود.

متاسفانه به فصل دوم سریال «دیوار به دیوار» که می‌رسیم، ظاهرا قصه ادامه دارد بدون اینکه اساسا ماجرای ویژه‌ای در هر قسمت اتفاق بیافتد. فقط به یک نقل مکان (تغییر لوکیشن) اکتفا شده، بعد از آن هم شاهد کشمکش‌ها سطحی و غیرجذاب هستیم. وضعیت با ادا و اطوارهای تکراری و اضافی برخی از کاراکترها در فصل دوم وخیم‌تر می شود و بیننده دیگر رغبتی برای دنبال کردن سریال ندارد. همچنین حضور «علی شادمان» و «مهسا طهماسبی» در سری دوم اضافه است متن قوی در اختیارشان گذاشته نشده، عملا خارج از داستان هستند و گاهی ضعف بازی آنها، بیننده را پس می‌زند.

نویسندگان: گروه نقد پایگاه‌خبری سینمابین

 

نقد و ارزش‌گذاری سریال دیوار به دیوار

ارزش‌گذاری سریال دیوار به دیوار