رگ خواب دومین اثر سینمای ایران پس از انقلاب است که دختر و زن ایرانی را تحقیر می‌کند.

این فیلم اگرچه در نمایش بخش عاشقانه‌ و نجواهای درونی دختر ایرانی توفیق داشته اما در واقعیت زن ایرانی را احمق و شکننده معرفی می‌کند. کارگردان فیلم یا دختران و زنان جوان امروزی را نمی‌شناسد یا عمدا به دنبال نصحیت و ساخت جایگاهی پَست برای آنهاست.

زن مطلقه شاید تنها و به دنبال حامی باشد اما احمق نیست. اگر زنی طلاق بگیرد قطعا در انتخاب و اعتماد به مردی دیگر محتاط‌تر و حتی سختگیرتر می‌شود. در این فیلم می‌بینیم، درحالیکه رابطه زناشویی به وجود نیامده و زن عاشق، دچار شک و تردید در ارتباط با مرد است، ناگهان حامله می‌شود! اگر کارگردان از دختران دبیرستانی هم قبل از ساخت فیلم درباره نحوه روابط جنسی غیرشرعی می‌پرسید، قطعا کمی او را بیشتر راهنمایی می‌کردند.

روایت بی‌منطق و توهین‌آمیز، فیلم «رگ خواب» را به اثری پوچ نزدیک می‌کند. از خط داستانی «رگ خواب» که بگذریم اما چند المان قابل تامل و تاثیرگذار در خوش‌رنگ و لعاب شدن فیلم را نباید از قلم انداخت.

شخصیت‌های تکراری، گیج و رومانتیکی که لیلا حاتمی در آثار سینمایی خلق می‌کند، این‌بار در «رگ خواب» عصای دست نعمت الله بود؛ تا این فیلم همین اندک فروش در گیشه را داشته باشد.

داوران جشنواره فیلم فجر به حق لیلا حاتمی را شایسته تقدیر می‌دانستند و نعمت‌الله با این اثر جزء ضعیف‌ترین کارگردانان حاضر در جشنواره بود. کوروش تهامی هم اگرچه خوب شروع می‌کند ولی در مجموع با نقش فاصله زیادی داشت. فیلمبرداری فرشاد محمدی با خلق قاب‌های زیبا در خاطره‌ها می‌ماند.

در نهایت، نعمت‌الله با ساخت فیلمی پوچ در ژانر نصیحت پدرانه-برادرانه، شکست تجاری تلخی را تجربه کرد و بعد از فیلم «بی‌پولی» چند گام به عقب برداشت.

نویسندگان: گروه نقد پایگاه‌خبری سینمابین